عموزاده‌هاى شما ميان دشمنانشان چنان حال و روزى دارند كه دل شيعيان شما به حالشان مىسوزد و در چنين وضعى اگر بينشان حضور داشتيد ، بى شك به آنان ترحّم مىنموديد و آنان را مورد اكرام و بخشش خود قرار مىداديد و از آنچه داشتيد آنها را بى نياز نموده و دارايىتان را بين خود و آنان به يكسان تقسيم مىكرديد . اين بيان و عذر ، بسيار روشن و شفّاف است . امام نيز بهترين شخص براى پذيرش عذر از هر فرد مىباشد ؛ چرا كه وى هم آگاه به وضعيّت است و هم رحمت و شفقتش گسترده و همه‌گير . مسأله اكنون بحث از اين موضوع بر جاى مىماند كه آيا جايز است اموال و دارايىهاى امام غايب را كه از راه نذر به دست مىآيد ، براى سادات فقير و تهيدست هزينه كرد ؟ به فتوا و نظريه‌اى در خصوص نذر از ناحيهء فقهاى شيعه - چه جواز و چه عدم جواز - برنخورده‌ام ، امّا مقتضاى دليل قوى در نظر من ، جواز مصرف نذر براى سادات فقير و بىنوا است ؛ البته در صورتى كه در خمس پذيرفته باشيم از سهم امام ( ع ) مىتوان به سادات فقير كمك كرد . حكم به جواز مصرف سهم امام در خمس براى سادات فقير دليلش قوىتر و همچنين مشهورترين حكم بين فقهاى شيعه مىباشد . افزون بر اين كه علما و فقهاى متأخّر بر اين حكم اجماع و اتّفاق دارند . كاوش اين مقوله بستگى به بيان پيش درآمدى دارد كه با اين سؤال آغاز مىشود : آيا غير مجتهد مىتواند سهم امام از خمس را براى سادات تهيدست و فقير هزينه كند ؟ فقهاى شيعه به صراحت گفته‌اند : تا زمانى كه مجتهد هست ، غير مجتهد